چهارشنبه, 13 ارديبهشت 1396 ساعت 14:21
خواندن 1300 دفعه

روش های درمان آکنه

درمان جوش یا آکنه بستگی به پارامترهای زیادی دارد. ابتدا باید نوع آکنه و دلیل بوجود آمدن آن مشخص شود تا درمانی مناسب برای آن درنظر گرفته شود. پزشکان متخصص پوست، با معاینه آکنه و یافتن علل بوجود آمدن آن، راههای مختلفی را برای درمان هر آکنه ای ارائه می دهند. آکنه چیزی نیست که بتوان خودسر آن را درمان کرد. بنابراین حتما تحت نظر پزشک پوست درمان آکنه را انجام دهید. آکنه را هم به حال خود رها نکنید تا خود به خود خوب شود. صدماتی که بعدا از این کار خواهید دید، به مراتب بدتر از خود آکنه است. چراکه از بین بردن اسکار آکنه دشوارتر از درمان آکنه است.
راههایی که پزشکان پوست برای درمان آکنه بر اساس نوع آکنه و علل پیدایش آن به بیمار معرفی می کنند به چند گروه تقسیم می شود. شوینده ها، داروهای موضعی و داروهای خوراکی.

شوینده ها: 

شوینده های بسیاری در بازار وجود دارد که برای پوستهای مختلف در نظر گرفته شده است. شستشوی صورتی که دارای آکنه است با تونرها یا فوم ها یا پن های موجود در بازار، اولین گام در درمان آکنه می باشد. بسیاری از آنها دارای خاصیت آنتی باکتریال می باشد.

داروهای موضعی:

داروهای موضعی که برای درمان آکنه استفاده می شود اغلب دارای یک ماده موثره می باشد. مهمترین ماده موثره هایی که داروهای موضعی آکنه استفاده می شود به شرح زیر می باشد:

 BENZOYL PEROXIDE

بنزوئیل پروکساید یکی از پر مصرف ترین داروهایی است که برای درمان آکنه استفاده میگردد. که در انواع %2.5 -%5 -%10 در دسترس میباشد. بنزوئیل پروکساید دارای خاصیت آنتی باکتریال بوده و همچنین التهاب را کاهش داده و تولید چربی را نیز سرکوب میکند. البته برخی از افراد به این دارو آلرژی داشته که نباید از آن استفاده کنند.

 SALICYLIC ACID

اسید سالیسیلیک خاصیت لایه برداری داشته و مصرف آن سبب باز شدن منافذ مسدود پوست، نرم شدن پوست و ریزش سلولهای مرده پوست میگردد. بهتر است این دارو را همراه با بنزوئیل پروکساید مورد استفاده قرار دهید.

 SULFUR

سولفور عملکردی مشابه با بنزوئیل پروکساید دارد. این دارو نیز باید همراه با دیگر داروهای ویژه درمان آکنه مورد استفاده قرار گیرد.

GLYCOLIC ACID

اسید گلیکولیک سبب پاکسازی سلولهای مرده پوست و همچنین تحریک پوست برای تولید سلولهای جدید میگردد.

 RETINOIDS

رتینوئیدها کرمهای موضعی میباشند که ساختمانی شبیه به ویتامین A دارند. سبب باز شدن منافذ مسدود پوست و کاهش التهاب میگردند. همچنین این مواد ریزش سلولهای مرده پوست را نرمال میسازند. عوارض جانبی این نوع کرمها شامل: تحریک پذیری پوست، خشکی پوست و افزایش حساسیت نسبت به نور میگردد بنابراین میباید رتینوئیدها را همراه با کرمهای ضد آفتاب مصرف کرد.

آنتی بیوتیکهای موضعی:

شامل CLINDAMYCIN GEL-BENZACLIN-ERYTHROMYCIN GEL-AZELIC ACID-BENZAMYCIN-SODIUM SULFACETAMIDE میباشند که بصورت ژل، لوسیون و محلول موجودند. آنتی بیوتیکهای موضعی نسبت به آنتی بیوتیکهای خوراکی برتری دارند زیرا عوارض جانبی اندکی داشته و مستقیما نیز روی پوست اعمال میگردند. عوارض آنها: خشکی پوست و تحریک پذیری پوست میباشد.

داروهای خوراکی:

منظور از داروهای خوراکی همان آنتی بیوتیکها هستند. البته آنتی بیوتیکهای موضعی هم وجود دارند که در بخش داروهای موضعی به آنها اشاره شد.
 آنتی بیوتیکهای خوراکی شامل TETRACYCLINE-ERYTHROMYCIN-CLINDAMYCIN-MINOCYLINE میباشند. مصرف آنتی بیوتیکهای خوراکی روشی ایده آل برای درمان آکنه نمیباشند چرا که آنتی بیوتیکهای خوراکی به سختی به پوست نفوذ میکنند. عوارض جانبی آنها شامل: حالت تهوع، سوزش سر سینه، آسیب به کلیه ها و کبد میباشد.

 ACUTANE=ISOTRETINOIN

آکوتان در واقع ویتامین A سنتتیک میباشد. مصرف آن کاهش تولید چربی و ریزش سلولهای مرده را در پی دارد. آکوتان برای درمان آکنه های شدید (کیست) و مزمن تجویز میگردند. عوارض آن شامل: خشکی زیاد پوست، خونریزی بینی، درد عضلانی، کاهش دید در شب، خارش، خشکی دهان و حساسیت به نور میباشد. زنان باردار بهیچ عنوان نباید از این دارو مصرف کنند.

 HORMONES

برخی قرصهای ضد بارداری که حاوی هورمون استروژن میباشند برای درمان آکنه خانمها تجویز میگردد.

 توصیه اکید:

پیش از مصرف هر یک داروهای فوق حتما با پزشک خود مشورت نمایید.

نوشتن دیدگاه